ตื่นมาตอนเช้า เหมือนกะคนไร้วิญญาญ อยากทำให้เรื่องราวต่างๆมันเหมือนกับความฝัน ที่ตื่นขึ้นมาแล้วก็หายไป แต่ไม่เลย ผู้คนรอบข้าง ความรู้สึกของทุกๆคน สายตาต่างๆที่มองมา มันไม่เหมือนเดิม มันไม่เหมือนเดิม
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเราต้องมาเขียนไดอารี่ ที่นี้ ไม่รู้เหมือนกัน หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลย แต่รู้แค่ว่า ไดอารี่นี่เป็น สิ่งเดียวที่เราสามารถพูด เขียนความรู้สึกของเราจริงๆเก็บไว้ได้ เพราะตอนนี้ รอบข้าง ไม่มีไครเลยซักคนที่จะคอยมารับฟัง เรื่องราวของเรา
เมื่อใหร่นะความรู้สึก รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะต่างๆที่มุกเคยมีให้ วันเวลาที่ผ่านมามันช่างมีความสูขซะเหลือเกิน แต่มาวันนี้ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะต่างๆมันกลายเป็นแค่อดีตไปแล้วเหรอ
เราผิด เหรอ? ผิดตรงให้เหรอ ทำไมทุกๆคนถึงคิดว่าเรา หลายจัยหรอ ทำไมนะไม่มีซักคนเลยหรอที่ที่เข้าจัยเราคำว่ารักที่พุดออกไป กรอกหูให้ฟังเกือบทุกๆวันมันด้านชาไปแล้วหรอ หรือมันเป็นเพียงแค่คำพูดธรรมดาๆ คำนึงเท่านั้นในวันนี้ คำว่ารักที่เราพูดในวันนี้ มุกคงคิดว่ามันเป็นแค่ลมที่ผ่านเข้ามาที่หูเท่านั้นหรอ
จะมีไครซักคนใหมข้างๆที่รับรู้ว่าตอนนี้ ความกดดันที่อยุ่ในตัวมันมากมายซะเหลือเกิน ทำตัวยังไงดี จะทำหน้ายังไงดีนะ ทำตัวไม่ถูกเลย เมื่ออยู่ที่บ้าน มันไม่เหมือนเดิม
แต่ยังไงๆก็ขอบคุณ มากๆที่มุกยังคอยจับมือ อยู่ข้างๆ ทำให้อุ่นจัยขึ้นมาบ้าง ไม่รู้ว่าที่ทำแบบนั้นถึงแม้ไม่รู้ว่าความรู้สึกของมุกจะเป็น จะคิดยังไงก็ตาม จะทำไปยังงั้นๆ หรือทำออกมาจากจัยก็ตาม มันทำให้เรา ยังมี่แรงที่จะรับความกดดันต่างๆต่อไป ยังมีกำลังจัยที่จะยืนอยู่ทัดทานกับสิ่งรอบข้าง ยืน ณ จุดเดิม ตรงนี้
อยากบอกให้รู้นะว่า ถ้าไม่ใช่เพราะคำว่ารัก คำนี้เราคงยอมแพ้ไปตั้งนานแล้ว แต่วันนี้คำว่ารัก มันยังอยู่ในหัวจัยเราเต็มเปี่ยมเพิ่งรู้ก็วันนี้เอง ว่าความรัก มันมีพลังมากมายแค่ใหน.....##
