calendar

ลาก่อน ห้องสี่เหลี่ยม 301

วีนพุธ แล้ว ช่างหน้าเบื่อเสียเหลือเกิน เมื่อคิดถึงเรื่องงาน งาน แระก็งาน

วันนี้ต้องเดินเอกสารด้วย วู้ยยยยย ช่างน่าเบื่อเหลือเกินบรรยาย

งานก็โคตรจะเยอะ ไม่สมดุลกับเงินเดือนเอาซะเรยยยย

เมื่อใหร่จาวันศุกร์ซะที

คิดถึงเรื่องงานแล้วน่าเบื่อ ใหนตอนเย็นจะต้องไปขนของที่ห้องอีก

คิดแล้ว ก็จัยหายนิดๆ อยู่มา ประมาณ 2 ปีได้มั่งกับห้องนั้น

มีอารัยเกิดขึ้นมากมายภายในห้องๆ นั้น เป็นที่ๆอยู่แล้ว อยู่ได้นานที่สุดแล้ว

ที่ว่าจัยหายก็ คือ ท้งของหลายอย่างที่มีอยู่ในห้อง

เป็นเพราะว่าของมันเยอะซะเหลือเกิน จัยก็คิดนะว่าจะเก็บไปให้หมด

แต่พอไปเจอของจริงๆแล้วโหยยยย จะบ้าตาย

ของบางอย่างไม่อยากจะทิ้งเรยย แต่ก็ไม่รู้จะเก็บไว้ทำไม

เช่นของแต่งห้อง ปากกามีประมาณ เกือบพันด้าม

มันเป็นแค่ ห้องสี่เหลี่ยมเล็ก แต่แสนจะอบอุ่น หุหุ

สำหรับเรานะ เป็นห้องที่สามารถ จะเปิดเพลงเสียงดังๆได้

ไม่ใช่ว่าข้างห้องจะไม่ได้ยินนะ แต่เขาคงเบื่อแล้วแหละ

หรือว่าไม่กล้าที่จะเตือนก็เท่านั้นเอง แบบว่าเส้นใหญ่ นิดหนึ่ง...

หมอน หมอนที่ทิ้งไป เป็นหมอนที่ซื้อมาตั้งแต่ 2-3 ปีที่แล้วแล้ว

เต็มไปด้วยคราบ น้ำลาย (ของมุก)

ตอนทิ้งไปสุดแสนจะเสียดาย

ตู้เย็น..ที่จริงไม่อยากที่จะทิ้งมันเรย แต่มันใหญ่มากและหนัก

และไม่รู้จะเอาไปวางไว้ที่ใหนหากขนไปบ้าน เป็นตู้เย็นที่ซื้อ จากตลาดนัด

ที่ราม 2 ประมาณ 2 ปีได้แล้ว ตอนนั้นจำได้ว่า ซื้อหลังจากที่กลับจากเรียน

ราคาประมาณ 700 จำไม่ค่อยได้แล้วแต่ไม่น่าที่จะ แพงกว่านี้อ่ะ

โดเรมอน... ที่ใส่ปากกา จำได้ว่าซื้อมาจากงาน กาชาด เกือบ 2 ปีได้แล้ว

จำได้ว่ามันเป็นที่ใส่น้ำหวาน ไปซื้อมาเพราะว่าอยากได้โดเรมอน

จำได้ว่าไปกับไอ้เล็ก กับแฟนมัน แต่เราไปคนเดียว ... สุดแสนจะเปลี่ยว เอ๊กๆๆ

และยังมีอีกหลายอย่างที่ทิ้งไป ไว้วันหลังจามาเขียนทีมาที่ไป

บอกให้ก็แล้วกาน

ยังไงๆ ก็แจ้งย้ายออกไปแย้วแหละ หวั่นๆเหมือนกัน

หากวันหนึ่ง เขาใล่เราออกจากบ้าน เราจาไปนอนที่ใหนวะนี่

หรือว่าเราคิดมากไปเอง มันก็ไม่มีเรื่องที่ทำให้ต้องทะเลอะกานนี่หน่า

ไม่นะ ทุกๆวันนี้เราก็ไม่ได้ ไปยุ่งกะไครเรยอ่ะ แต่มุกก็ยังหาว่าเรายุ่ง เฮ้อ

ไม่เคยมองเราเป็นคนดีเรย

เอาน่า สู้ๆ วันหนึ่งคงจะมองเห็นความดีเราเห็นมั่งแหละ 555+++

หรือว่าชอบคนเลว